Dag 26: Bounty EiIand

Vanmorgen dan de laatste rustige ochtend...het eind is helaas in zicht, ik denk dat het gewoon niet uit maakt hoe lang je hier bent, je hebt eigenlijk gewoon nooit tijd genoeg om al de dingen te doen die je eigenlijk van te voren had bedacht.

De huizen waren geweldig, en hoewel het 2e huis een heel stuk kleiner was maakte het uitzicht meer dan goed, en ondanks het formaatje boot hebben we toch heerlijk kunnen genieten van de zee en de vrijheid.

We weten wel dat we een volgende keer (wanneer geen idee...) toch weer 2 verschillende huizen zouden willen voor de afwisseling, maar dan wel een boot met een iets sterkere motor (100pk) en een beetje groter dan deze, ook denk ik dat we een ander gedeelte aan de kust zouden gaan zitten, en zeker de terugvlucht regelen via Tampa ( daar had ik nu dus totaal niet bij stil gestaan!)

Maar goed, ons "sloepje" heeft ons toch mooi maar weer richting eiland gebracht, en onderweg werden we regelmatig ingehaald door "joekels" die ons in hun golfslag achterlieten.

Het grappige is dat je bij elk vaartuig dat je tegen komt uitbundig wordt begroet, en het zal best een grappig gezicht zijn hoe wij volgeladen liggen/zitten en hangen en als een rodeo rider over hun golfslag duikelen.

Ook wij genieten daar erg van, waar krijg je anders een gratis attractie dan hier...

Onderweg even "uitgestapt", en ik moet zeggen dat het dan weer erg lastig is om charmant de boot in te komen...als een soort "Whale" werd ik binnengehaald en lag nog wat na te spartelen op het dek...ik dacht toch dat ik nog wel redelijk soepel was...Bummer!!

Cynthia deed het toch een stuk eleganter dan ik, die hees zich wat soepeler op , been over de rand en ze was binnen...:-{

Na iets meer dan een uur kwamen we weer "in heaven" en wat is het dan raar als je bedenkt dat we gisteren in het drukke Busch Garden liepen , morgen op een druk vliegveld zitten, en dan nu alleen het geluid van golfjes en zeemeeuwen, en onze voetstappen in het zand...het leven is zwaar!

Eenmaal weer terug in de bewoonde wereld kwam Bill nog even langs om de borg terug te betalen en zijn we begonnen met opruimen en inpakken.
Om 17.30 hebben we ingecheckt voor de vlucht van morgen, we kunnen onze boardingpassen niet uitprinten, maar we kunnen wel de stoelen zo schuiven dat we in ieder geval bij elkaar zitten.
Toen dat eenmaal geregeld was zijn we ons gaan aankleden om uit eten te gaan.
Cynthia tracteerde, en er werd besloten dat het Outback zou worden, Tom Tom ingested op Blooming Onion en rijden maar.
Keurig de afslag genomen, maar geen Outback te zien, dus maar even gevraag...wat bleek, hij was 2 maanden geleden gesloten....

Dan naar

En voor het toetje naar Starbucks

Ik geloof dat ik thuis de eerst komende 3 jaar niet meer op de weegschaal durf te staan.....