Dag 27: Weer naar huis

Met in mijn hoofd nog het gevoel dat het nu woensdag is (terwijl het natuurlijk al Donderdag is) nog even de laatste regels tikken over de terug reis.

Eigenlijk ook niet veel over te vertellen, behalve dat het wel erg vermoeiend was.

Op de heenreis heb je precies dezelfde overstaptijden, maar nu mis je gewoon een nacht, en dat merk je behoorlijk!

Om 09.00 moesten we Woensdagochtend ons huis in New Port Richey verlaten, erg vroeg, maar we waren keurig op tijd klaar en besloten spontaan om toch nog even langs de 192 te rijden om nog wat giftshops te bezoeken, we hadden toch alle tijd van de wereld.

De koffers pasten met gemak in de auto, nog steeds hadden we er 4, dus ondanks de aankopen hadden we ruimte genoeg gecreeerd ,lees..ouwe zooi weggegooid...

Nu we weer zo in die buurt rondreden was het al snel weer erg vertrouwd, en ik moet zeggen dat de US 19 in NPR het bij lange na niet haalt qua gezelligheid.

Dan toch richting vliegveld, in no time de auto ingeleverd die werd gescand terwijl we de koffers aan het uitladen waren, en weg konden we...

Het loket van British Airways was zo gevonden en het bleek dat we ter plaatsen gratis onze boardingpassen voor beide vluchten konden uitdraaien, dat is nog eens service.

4 Uur van te voren ging de bagage drop off open en daarna nog even een koffie scoren bij Starbucks.

De duane door en het bleek dus dat de snowbol die Cynthia in haar handbagage had dus niet mee mocht in het vliegtuig, die had dus in haar koffer gemoeten...achteraf logisch, maar dat ding is zo breekbaar...die wil je bij je hebben.

We mochten terug om via de Universal shop de bol te laten nasturen, en dus hebben we dat nog maar gedaan.

Keurig op tijd vertrokken, en ondanks de vermoeidheid is het alleen Cynthia gelukt om redelijk wat te slapen, de rest deed wel een poging, maar helaas, geen succes...

Alles was weer prima verzorgd, goed te eten gekregen je had de keus uit pasta of rijst met kip en het smaakte prima.

Op Londen Gatwick moesten we 2,5 uur wachten om over te stappen, en dat was echt een moment van "De man met de hamer"...je weet niet meer hoe je moet zitten, hangen liggen en dan duurt de tijd erg lang.

Met een bus werden we naar het vliegtuig gereden en gelukkig was het Londense weer goed, want we hadden alleen maar een tshirtje aan en hadden het mede door de vermoeidheid soms best wel fris!

Ook deze vlucht vertrok op tijd en we waren na een laatste stuk flink door elkaar geschud te zijn, blij dat we weer op Nederlandse bodem waren.

De koffers kwamen ook nog eens snel, en juist de koffer die we van Opa Rob hadden geleend was flink beschadigd, hij was al niet helemaal heel meer ( het uitschuifje aan de onderkant was al afgebroken), maar nu waren aan de onderkant alleen nog maar de wieltjes over en kan je de koffer niet meer rechtop zetten.

Ook zit er een grote barst aan de bovenkant waar de trekstang aanvast zit, dat wordt dus een nieuwe koffer voor hem kopen...(hadden we beter in Florida kunnen doen...)

Cynthia werd door haar ouders en broer opgehaald en voor ons stond Opa te wachten.

Natuurlijk stond de brug op de A1 open (en dat terwijl je al zo moe bent), maar eenmaal thuis zijn we in ons bed gedoken en hebben 2 uur geslapen.

Nick kon niet slapen, dus die was op zijn scooter gestapt en heeft even wat vrienden opgezocht.

Om 17.30 stonden opa en oma op de stoep en had oma weer een grote tas vol met lekker eten voor ons meegenomen (dit hoort standaard na een vakantie...) Tomaten/Groentesoep, gebakken kip met rijst, macaronischotel, vis, salades en lekkere broodjes, gebakken spekreepjes...ja, wij weten wel hoe we een vakantie goed moeten afsluiten, je kan ook denken ...laat ik maar een bakje sla eten...

Tijdens het eten alvast een stukje "ruwe" versie film bekeken, Tony gaat alles nog monteren en inkorten zodat de 4 uur die we hebben gefilmd een leuke kijkbare versie wordt.

Ondertussen nog even met de BFF´s geskyp´t die zitten nu nog heerlijk in Cape Coral en het is erg vreemd dat ik nu rekening moet gaan houden met het tijdsverschil...moppie´s ik mis jullie nu al!!

Dan als opa en oma weer weg zijn ruimen we de laatste spullen op, en kunnen gewoon niet meer herinneren waar we onze sleutelbossen hebben verstopt, ook is de omvorm stekker voor mijn laptop spontaan naast die sleutelbos gaan liggen, want ook die is spoorloos!

Nou ja, morgen als we goed zijn uitgeslapen dan nog maar eens alles nalopen en dan komt alles vast wel boven water, we gaan nu dan ons bed verblijden met een bezoekje en kunnen weer heerlijk terug denken aan een Supergeslaagde vakantie met heel veel mooie en dierbare momenten.

Morgen ook maar eens de foto´s uitzoeken en bedenken of ik een fotoboek ga maken of dat het toch een bedrukt boek gaat worden... 30% bedrukt, 70% "real Pictures"...ik denk dat ik het al weet....

Voor een ieder die mijn Blog heeft gelezen...

Bedankt hiervoor, ik hoop dat jullie het net zo leuk vond om te lezen als dat ik het vond om te maken (hoewel er wel heel erg veel tijd in ging zitten)

Het voordeel is dat ik nu op mijn gemak alle Blogs van anderen kan gaan doorspitten en wie weet wat daar weer uit voort komt (flink sparen...)

Florida..."We´ll Be Back"

Dag 26: Bounty EiIand

Vanmorgen dan de laatste rustige ochtend...het eind is helaas in zicht, ik denk dat het gewoon niet uit maakt hoe lang je hier bent, je hebt eigenlijk gewoon nooit tijd genoeg om al de dingen te doen die je eigenlijk van te voren had bedacht.

De huizen waren geweldig, en hoewel het 2e huis een heel stuk kleiner was maakte het uitzicht meer dan goed, en ondanks het formaatje boot hebben we toch heerlijk kunnen genieten van de zee en de vrijheid.

We weten wel dat we een volgende keer (wanneer geen idee...) toch weer 2 verschillende huizen zouden willen voor de afwisseling, maar dan wel een boot met een iets sterkere motor (100pk) en een beetje groter dan deze, ook denk ik dat we een ander gedeelte aan de kust zouden gaan zitten, en zeker de terugvlucht regelen via Tampa ( daar had ik nu dus totaal niet bij stil gestaan!)

Maar goed, ons "sloepje" heeft ons toch mooi maar weer richting eiland gebracht, en onderweg werden we regelmatig ingehaald door "joekels" die ons in hun golfslag achterlieten.

Het grappige is dat je bij elk vaartuig dat je tegen komt uitbundig wordt begroet, en het zal best een grappig gezicht zijn hoe wij volgeladen liggen/zitten en hangen en als een rodeo rider over hun golfslag duikelen.

Ook wij genieten daar erg van, waar krijg je anders een gratis attractie dan hier...

Onderweg even "uitgestapt", en ik moet zeggen dat het dan weer erg lastig is om charmant de boot in te komen...als een soort "Whale" werd ik binnengehaald en lag nog wat na te spartelen op het dek...ik dacht toch dat ik nog wel redelijk soepel was...Bummer!!

Cynthia deed het toch een stuk eleganter dan ik, die hees zich wat soepeler op , been over de rand en ze was binnen...:-{

Na iets meer dan een uur kwamen we weer "in heaven" en wat is het dan raar als je bedenkt dat we gisteren in het drukke Busch Garden liepen , morgen op een druk vliegveld zitten, en dan nu alleen het geluid van golfjes en zeemeeuwen, en onze voetstappen in het zand...het leven is zwaar!

Eenmaal weer terug in de bewoonde wereld kwam Bill nog even langs om de borg terug te betalen en zijn we begonnen met opruimen en inpakken.
Om 17.30 hebben we ingecheckt voor de vlucht van morgen, we kunnen onze boardingpassen niet uitprinten, maar we kunnen wel de stoelen zo schuiven dat we in ieder geval bij elkaar zitten.
Toen dat eenmaal geregeld was zijn we ons gaan aankleden om uit eten te gaan.
Cynthia tracteerde, en er werd besloten dat het Outback zou worden, Tom Tom ingested op Blooming Onion en rijden maar.
Keurig de afslag genomen, maar geen Outback te zien, dus maar even gevraag...wat bleek, hij was 2 maanden geleden gesloten....

Dan naar

En voor het toetje naar Starbucks

Ik geloof dat ik thuis de eerst komende 3 jaar niet meer op de weegschaal durf te staan.....

Dag 25: Busch Garden

Vanmorgen ging om 07.00 de wekker, Tony had gisteren al de eieren gebakken, dus die sprong snel onder de douche, om daarna de broodjes te beleggen en de rest aan te sporen.

Mike was helemaal van slag, die haalde de dagen door elkaar en dacht dat we al naar huis gingen...
Om iets over half 8 zaten we keurig in de auto, gingen de Ds-sen aan en aten we een broodje ei.
We reden er toch nog zo'n 1,5 uur over, verbazend vond ik, want volgens mij ben je maar iets langer onderweg vanaf Orlando, maar goed...
Eerst nog een verkeerd tolpoortje genomen, overal zijn de Sunpass poortjes aan de linkerkant, en nu dus niet, achter ons stond meteen iemand te toeteren, dus Tony gevraagd of hij even naar achteren kon rijden omdat we verkeerd stonden, die ouwe vent meteen "pissed" en zei dat we maar door moesten rijden, nou, mooi niet, dus auto in z'n achteruit, en die vent al slingerend achteruit rijden ( vandaar dat hij niet naar achteren wilde!!) en dan de muntjes in de bak werpen, in het vervolg dus toch wel goed opletten...
Om 08.35 kwamen we dan het parkeerterrein op en we mochten helemaal doorrijden tot "Prefered Parking", dat was dus mooi meegenomen.
We moesten de tickets eerst kopen en dan konden we naar binnen.
Nog even wachten tot de kettingen werden weggehaald om precies 09.00, en ondertussen speelde er een Big Band met lekkere Salsa muziek, niet verkeerd dus.
We liepen meteen richting Sheikra, maar dat was voor niks, dat gedeelte van het park gaat om de een of andere duistere reden pas om 09.30 open...
Wij weer terug lopen, en dan maar richting Montu , daar konden we meteen doorlopen en de karretjes in.
Wat een ontzettend lekker achtbaan is dit zeg, hij gaat over de kop, en in kurketrekkers, maar oh zo soepeltjes, toen we er uit waren zijn we er meteen weer ingegaan, we wilde eigenlijk wel blijven zitten, maar bij het tweede rondje was Tony afgehaakt en dus gingen wij er ook maar uit.

Montu

De grootste en langste omgedraaide achtbaan ter wereld. Je rijdt hier niet op de rails maar je hangt eronder. Ervaar een omgedraaide ‘diving loop’ en een 18 meter lange verticale loop terwijl je maarliefst 97 km per uur gaat en een G kracht van 3,85.

Dan maar kijken of ondertussen de Sheikra open was, en gelukkig, we konden ook nu vrij vlot doorlopen en zijn op de 3e rij gaan zitten.
Je zit met 8 personen op een rij, dan wordt de vloer weggehaald, en zit je kar dus alleen maar op het onderstel, hij wordt een heel eind naar boven gehezen, en dan op het hoogste punt (iets meer dan 60 meter boven de grond) kiept de kar iets om, en hang je 90 graden de diepte in te kijken, dan ga je met een snelheid van 113km de diepte in.
Het was zo leuk, dat we meteen nog een keer er in zijn gegaan, maar nu dan op de voorste rij...

De naam van de Sheikra is afgeleid van shikra, een Afrikaanse havik/valk die erom bekend staat loodrecht naar beneden te duiken voor zijn prooi.

Helaas staat Cynthia net niet opdeze foto, maar net toen ik die wilde maken werden we weggestuurd, nee...we moesten de foto maar kopen..., maar....volgens mij durft ze nu in alle soorten en maten achtbaan.
We liepen langs de Tanganyika Tidal Wave een bootje door het water met een afdaling, we zagen mensen er uit komen met maar een paar spettertjes op hun kleren en dachten dat wij daar wel even inkonden, nou, hoe we het voor elkaar kregen weet ik niet,maar we waren weer eens zeiknat!
De jeugd in de groei had alweer honger gekregen, en dus zijn we maar wat gaan eten, eenmaal weer uit het restaurant regende het pijpestelen en waren we binnen de kortste keren weer net zo doorweekt...
In een winkeltje even staan schuilen, maar dan is die Airco niet fijn zeg!, de kippevellen waren zo hoog als de alpen...
Tot onze schrik sloeg ergens heel dichtbij ook nog eens de bliksem in waardoor we van voor in de winkel in no-time achterin stonden met een hartslag die we zelfs niet van de Sheikra kregen!
Op een gegeven moment toch maar er opuit en richting 4D theater naar de film "Pirates" , we konden nog net naar binnen, en de film kwam ons wel heel bekend voor, precies dezelfde als die in het dofinarium in Hardewijk, maar dat maakt hem niet minder leuk.
Alleen die natte koude spetters op het eind, en dus weer nat....dat belooft wat.
Maar gelukkig, toen de deuren open gingen scheen de zon ons tegemoet, dus de kids zijn meteen in de schommelboot gegaan

2e Rij van rechts van bovenaf, wat een helden...dit ding gaat nl in slowmotion over de kop...

Een rondje Savanne in het treintje gemaakt, want voor de rit met de jeep was dus de enige lange wachtrij van het park, dan door naar "Tiger Trail", de gedeelte's waar de tijgers zitten

En vooral bij het raam van die witte tijger was het moment om even te blijven stilstaan, want wat een mooi beest is dit zeg, maar ondanks de ruimte loopt hij/zij toch maar wat verveeld heen en weer, ook de gewone tijger lag in het zonnetje helemaal uitgeteld.

Dit vonden we toch wel zo grappig, een schildpad op de kop van een Kroko!!

Tijd voor weer wat aktie, en richting Kumba, wauw wat was dit ook weer heftig zeg, je wordt gewoon door de kurketrekker gegooid, wat was dat genieten...

Kumba

Een van 's werelds beste achtbanen. Na een val van 41 meter duik je vanaf 30 meter regelrecht in een ‘diving loop’ en ervaar je 3 seconde gewichtloosheid terwijl je door een 360 graden spiraal gaat. Ook ga je nog door de grootste verticale looping ter wereld.

Hierna zijn we op zoek gegaan naar het voeren van de vogels, en kochten twee bakjes nectar, wat een lol hebben we daarvan gehad zeg, met z'n vieren konden we makkelijk de bakjes delen en Tony was toch druk bezig met filmen.

Hierna vonden we het wel weer genoeg, we hadden er heel wat kilometers opzitten en hadden moeie voeten van het lopen, want door al die verschillende dieren verblijven zit er best wel veel ruimte tussen de attractie's.

Ik denk dat we hier nog wel een keer terug komen, want die Muntu is toch wel mijn Favoriet

Dag 24: Varen en de zee..

Vanmorgen werden we gewekt met een flinke partij omweer, de lucht was helemaal donker terwijl het achter ons huis vrij zonnig was.

We hoorde al snel de sirene's loeien, en op een gegeven moment begon het ook flink te waaien, dit is voor het eerst in 24 dagen dat het "frisjes" was!!
Niet lang, want zoals gewoonlijk trekt een bui snel weer voorbij, maar indrukwekkend is het wel.
Nick en Cynthia stonden ook buiten, en op een gegeven moment moesten ze van mij naar binnen en onder de lanai vandaan kijken...je weet maar nooit!!, het kwam wel erg dichtbij...

Vandaag hadden we een vaardag ingesteld, maar met die lucht zou dat maar mooi moeten wachten, en dus zijn Tony en ik na het ontbijt maar voor de zoveelste keer boodschappen gaan doen, stokbroden mee voor op de boot en komkommers en tomaten.
Eenmaal thuis alles in de koelbox gestopt met wat flessen drinken en een mes, dan konden we op het eiland wel wat brood beleggen.
We hadden nog steeds wat lager water dan de vorige keer, maar ook was de zee nog eens een stuk ruwer, we "stampte" met die platbodem over de golven, en niemand bleef droog want de spetters vlogen over de boeg.
De grotere boten die ons met gemak voorbij kwamen scheuren veroorzaakte ook nog eens een flinke golfslag waardoor ons bootje ook nog eens flink ging schommelen

Het eiland kwam ook maar niet dichterbij, en toen hebben we maar besloten om de boot te keren en terug naar huis te varen, in de verte was het ook alweer aan het bliksemen, en wij doen er met onze "tobbe" toch wat langer over om weer terug te varen.
Toen we hadden aangelegd met z'n allen een sprong in het zwembad gemaakt en dan maar de spullen opruimen, aankleden en richting Subways.

Hier kun je je eigen brood soort kiezen, of je een halve of hele (Footlong) wil en wat je er dan allemaal op wil hebben.
We gingen allemaal voor de Footlong en hebben ontzettend lekker zitten eten

Was weer eens wat anders dan een hamburger!!

Dan doorgereden naar het prive strand, en ondanks dat het nu hoog water was hadden we toch nog veel last van zeewier en scherpe steentjes/schelpen.
De watertemperatuur was niet verkoelend , en er kwamen ook alweer wolken opzetten, dus na 1 plons even afdouchen bij de auto, en al zittend op een handdoek weer naar huis gereden.

Nog even met de v/d Hartjes zitten skypen, die zijn vauit Clermont vertrokken naar Cape Coral waar ze het volgende mega huis hebben betrokken met een grote speedboot is wel even wat anders dan onze badkuip, maar ach...we kunnen tenminste varen!

Morgen een drukke dag voor de boeg, dan gaan we weer de wekker zetten om naar Busch Gardens te rijden, voor ons allemaal een heel nieuw en onbekend park, maar wat heb ik een zin in de Sheikra......

Nu maar duimen dat het droog blijft....

Dag 23: Ontbijt en Shoppen

Vanmorgen dan alle tijd, want er hoefde niks te worden "verzorgd"

Tegen 10.30 stapte we in de auto richting Danny's voor een uitgebreid ontbijt.

Het was nog geen 3 minuten rijden, en al snel zaten we met een menu kaart voor onze neus.

Nick had via internet al het menu doorgespit en wist al precies wat hij wilde:

Lumberjack Slam®
Two buttermilk pancakes, a slice of grilled honey ham, two bacon strips, two sausage links and two eggs*, plus hash browns or grits and choice of bread.

Cynthia en Mike gingen voor de:

Pancakes
Three fluffy buttermilk pancakes.Fit-Fare™ 15 grams of fat or less without margarine with strawberry en whippedcream

Tony nam:

French Toast Slam®
Two thick slices of our Fabulous French Toast with two eggs*, two bacon strips and two sausage links.

En ik ging voor:

Veggie-Cheese Omelette
Three-egg omelette with sautéed onions, green peppers and mushrooms folded in with diced tomatoes and shredded Cheddar cheese.

.

Dan op naar de Mall

Al na een paar winkels te hebben bezocht hadden de mannen er al genoeg van en spraken we af dat ik met Cynthia door zou shoppen en dat we om 16.00 zouden worden opgehaald.

Zo konden we tenminste op ons gemak alle kledingzaken in en passen wat we wilde.

We hebben shirts gekocht en ik slaagde nog voor spijkerbroeken en ondergoed bij Victoria Secret (alleen heet het dan geen ondergoed, maar lingerie)

Het viel wel op dat er hier een hoop "bejaardenkleding" hing, of in ieder geval, wij vonden het iets voor bejaarden, misschien komt dat wel omdat er in dit gedeelte van Florida veel bejaarden een vakantie huis hebben.

Thuis meteen de "buit" van kaartjes ontdaan, en Cynthia durfde zelfs in haar nieuwe shirt te gaan eten....gewaagd...

De schade valt mee toch??

Dag 22: Rust...

Vandaag dan een dagje van niks doen, we begonnen om 10.30 met een ontbijtje

Daarna gingen Nick en Cynthia even vissen met de hengels die hier in de schuur staan, maar hoewel de vissen regelmatig uit het water springen, werd er niks gevangen.

Het was toch weer een behoorlijk hete dag, dus goed in de hoge beschermingsfactor, helemaal na de toch wel roodgekleurde velletjes van gisteren.

Mike heeft zich vermaakt op de laptop, lekker in de airco, af en toe even een sprong in het zwembad nemen en dan weer gamen...wat een leventje...

Tony en ik hadden het zwembad dus lekker voor onszelf alleen, en omdat het water lekker warm is, is het ook goed uit te houden.

Om de een of andere reden moeten we toch elke dag weer even richting supermarkt, net toen ik in de auto stapte stond ik er dus meteen weer naast...nee, geen beest, maar de leren bekleding van de stoel was zo ongelofelijk heet, dat ik daar gewoon niet met mijn korte broek en hempje in kon gaan zitten, snel ben ik achterin gaan zitten en heb me door mijn persoonlijke chauffeur naar de Publix laten rijden!
Via een of andere achterafweggetje kwamen we van de achterkant aangereden en ik spotte nog even een leuk "hebbedingen" winkeltje, dus daar eerst maar naar binnen en daar hadden ze wel hele leuke dingen, vooral voor thuis in de tuin, maar ja we hebben geen koffer die zo groot genoeg is om leuke tuintafeltjes in te vervoeren...(wel weer voor Tiny iets voor te knutselen meegenomen, ik mag wel een aparte koffer voor jou meenemen Tiny!!)
We besloten om maar voor de Taco's te gaan, dus daar maar de boodschappen voor gedaan en thuis aan de slag gegaan.
Nou op een klein beetje na was alles op, dus dat was weer keurig...dan ben ik met de kids nog even gaan kaarten (Pesten).
Heerlijk zo'n rustdag.
Morgen gaan we eerst ontbijten bij Denny's en daarna richting een grote Mall om te shoppen!!

Laag water........ Hoog water